Düşük frekans neden engellerin arkasına daha iyi ulaşır?
Kırınım (diffraction) etkisi dalga boyuyla ölçeklenir. 433 MHz'in dalga boyu yaklaşık 69 cm, 868 MHz'in 34,6 cm, 2,45 GHz'in ise yalnızca 12,2 cm'dir. Bina köşesi, kiriş veya duvar kalınlığı dalga boyuna göre büyüdükçe engel arkasındaki gölge derinleşir; bu yüzden yüksek frekans engel arkasında düşük frekanstan çok daha fazla kaybeder.
Bir dalga, boyutu kendi dalga boyuyla kıyaslanabilir bir engelin etrafından bükülerek geçebilir. Engel dalga boyundan çok daha büyükse bükülme zayıflar ve arkada keskin bir gölge oluşur.
Somut olarak: 40 cm kalınlığındaki bir beton kiriş, 433 MHz için (λ ≈ 69 cm) dalga boyunun altındadır ve dalga büyük ölçüde etrafından dolaşır. Aynı kiriş 2,45 GHz için (λ ≈ 12,2 cm) dalga boyunun üç katıdır; burada dalga dolaşamaz, gölgede kalırsınız.
Bu etki, serbest uzay yol kaybındaki 15 dB'lik farkın üstüne biner. Yani açık alanda 2,4 GHz ile sub-GHz arasındaki fark 15 dB iken, bir fabrika içinde kolonların ve makine gövdelerinin arkasında fark 30 dB'yi aşabilir.
Pratik sonuçlar:
- Kapalı hacimde, engel arkasında çalışacak bir link için sub-GHz genelde daha güvenlidir.
- 2,4 GHz kullanılacaksa görüş hattını mümkün olduğunca açık tutmak ve anteni yükseltmek şarttır.
- Kırınımın çözemediği durumda çözüm frekans değil geometri değişikliğidir: anteni engelin üstüne veya yanına taşıyın.
Konunun tamamı: 433 MHz mi, 2.4 GHz mi?